Deze geniale benaming voor mijn/onze generatie hoorde ik voor het eerst uitgesproken worden door evangelist David de Vos.
We zijn zo gewend aan quick-fixes, dat langer dan 60 seconden wachten, veel van ons vraagt. En dat blijft niet beperkt tot ons voedsel.

Heb je een vraag? Google is your best friend. Heb je ergens last van, of voel je je niet lekker? Gooi je symptomen op facebook in de groep en ‘pling’, je hebt de oorzaak én de oplossing binnen 60 seconden gevonden.
Waarom een expert raadplegen én betalen als je het allemaal zelf wel kunt bedenken of gratis krijgt voorgeschoteld op internet.

En toen werd je kindje geboren! Ja, natuurlijk hebben jij en je partner je erop voorbereid. Informatie opgezocht op het wereld wijde web, cursussen gedaan, met familie en vrienden erover gesproken. Baby’s huilen, slapen, eten en poepen. De eerste maanden zijn het zwaarst maar een goede ouder komt daar snel doorheen en overheen.
Of toch niet? Echt wel, want er is een kinderarts in Amerika die de uit-knop heeft ontdekt bij baby’s.
Ideaal, of je kind nu pijn heeft, honger, ongemak of wat voor reden ook waarom hij huilt, er is een quick-fix! Fijn.

Onderstaand filmpje kwam afgelopen week voorbij op facebook. En ik schrok van de hoeveelheid positieve reacties. Vandaar dit blog.

In het filmpje zie je de arts op een bepaalde manier de baby vasthouden waardoor het direct stil wordt. Wat deze arts precies doet en wat voor effect dat heeft op baby’s lees je in het blog van Gonneke van Veldhuizen-Staas.
Toen ik het filmpje de eerste keer zag dacht ik: in welke behoefte van deze baby wordt door deze techniek voorzien?
De kinderarts verteld dat de baby’s net een injectie hebben gehad. Ik kan me zo voorstellen dat de baby’s daardoor pijn van de injectie ervaren, angst en onzekerheid doordat er een vreemde aan hen heeft gezeten en hen pijn heeft gedaan. Wat zou dan de behoefte van deze baby’s zijn (en van iedere baby en welke situatie dan ook)? Ik denk de nabijheid van zijn vaste verzorgers, bij voorkeur moeders borst. Haar warme huid, zachte stem en veilige armen. Daar wordt zijn pijn gestild, voelt hij zich veilig en kan hij bijkomen van de schrik. En niet geheel onbelangrijk, de pijn en angst die hij zojuist heeft ervaren, uiten! Mag hij even gillen van de pijn? Huilen van angst? Of zetten we dat liever uit?

En dan over het uitzetten. Wát zet je met deze techniek eigenlijk uit? Het is duidelijk dat deze techniek werkt. Het huilen stopt. Maar is de pijn en de stress ook weg? Ik heb mij laten vertellen dat de baby stil is zolang je het in deze houding houdt. Maar zodra je de armpjes uit deze gefixeerde houding haalt, de baby weer begint te huilen. Ik heb er grote twijfels bij! Dat de baby stil is, wil niet zeggen dat het niets voelt en dat het geen stress heeft.
Bij konijnen bestaat er ook zo’n techniek: leg een konijn op zijn rug en hij gaat ‘uit’. Er zijn dierenartsen die vervolgens zonder narcose operaties uitvoeren. Handig? Het is mijn inziens misbruik maken van de reflexen van mens en dier. En gaat daarbij volledig voorbij aan de onderliggende behoefte.

Moeten we deze methode daarom volledig afkeuren?
Ik denk dat deze methode als interventiemethode best toegepast kan worden. Maar dan wel uitsluitend onder begeleiding van een deskundige.
Er zijn situaties denkbaar waarbij de eerste stap naar herstel het stoppen van het huilen is. Als ik daarvoor deze interventiemethode zou gebruiken, zou ik de ouder(s)  vooraf vertellen dat dit enkel het huilen stopt, niet de oorzaak van het huilen wegneemt. En vervolgens, wanneer de ouder weer helder kan denken (want dat is verrekte lastig als je baby huilt, daar kan ik over meepraten), gaan we luisteren naar wat de baby te vertellen heeft. Kijk ik met de ouder(s) mee naar de baby, observeer ik de interactie tussen de ouder(s) en de baby en ga ik met de ouder(s) op zoek naar de oorzaak. Want in de oorzaak ligt de oplossing, niet in een uitknop.

Dragen geeft rust,troost en veiligheid

Om interventiemethodes als bovenstaand te voorkomen is het noodzakelijk om naar de behoeften van je baby te kijken. Door je kindje bij je te nemen (wanneer het huilt) kom je tegemoet aan veel van de basisbehoeften van je baby. Dragen geeft je baby rust, troost, veiligheid en nog veel meer. Daarbij huilen kinderen die veel gedragen worden aanzienlijk minder dan kinderen die niet veel gedragen worden. Dit maakt de kans dat een interventiemethode zoals van deze kinderarts noodzakelijk geacht wordt, veel kleiner. Omdat het in onze magnetron generatie niet wenselijk is de hele dag met je baby in je armen rond te lopen, is een draagdoek of ergonomische drager onmisbaar. Ik kan je helpen met het kiezen van de juiste doek of drager en hoe je deze op de juiste manier gebruikt. Lees hier maar eens wat ik voor je kan betekenen.

En wees alsjeblieft kritisch op methodes die afstand creëren, die voorbij gaan aan het kijken naar (de behoeften van) je kindje.

Volg je hart, dat klopt altijd!

Magnetron generatie
Getagd op:                                            

Eén gedachte over “Magnetron generatie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *